Smaak special: Westraven
Wie vanaf Den Haag over de A12 rijdt kan het gebouw niet ontgaan. Met helder weer doemt al voorbij Woerden de kolossale hoogbouw van Westraven op, de trotse vestiging van Rijkswaterstaat.
Rijkswaterstaat heeft ook een vestiging aan de Koningskade in Den Haag in een verwant gebouw: beide zijn exponenten van het jaren zeventig-modernisme met hun strakke horizontale belijning en raamstroken tussen de betonnen vloeren. Er is nog een overeenkomst. Beide gebouwen zijn de afgelopen tijd grondig onder handen genomen omdat ze klimatologisch niet maar aan de eisen van deze tijd voldeden. Bovendien leek de architectuur achterhaald. Te anoniem en te zakelijk, oordeelden de critici terwijl de gebruikers zelf klaagden over onoverzichtelijkheid en slechte werkomstandigheden.
In 2002 viel de beslissing: Westraven zou een metamorfose ondergaan waardoor weliswaar de schijf nog wel herkenbaar zou zijn maar de gevel zou zijn opengewerkt met vides over vier verdiepingen. Daarnaast kreeg de toren gezelschap van een lage vleugel waarin bijvoorbeeld het restaurant en vergaderzalen werden ondergebracht.
Zeven jaar is er eerst getekend en vervolgens gebouwd aan een nieuw Westraven. Als architect kwam uit een competitie naar voren cepezed (Jan Pesman). Voor hem hadden zeven anderen een ontwerpvisie op Westraven losgelaten, maar uiteindelijk gaf zijn schets van een geïntegreerde combinatie van laag- en hoogbouw de doorslag.
De Utrechtse welstandscommissie was enthousiast over dit samenspel van laag en hoog, en de herwaardering van de toren. Die toren springt nu als het ware uit boven een zee van glas waarin enorme atriums voorkomen. En die laagbouw staat vervolgens weer op een enorme vijver – een idee van de Duitse landschapsarchitect Wolfgang Betz – waarin het gebouw zich spiegelt.
Wie de foto’s van het oude Westraven vergelijkt met de situatie van nu, kan niet anders concluderen dan dat er een nieuwe wereld is geschapen in de oksel van de A12 en het Amsterdam-Rijnkanaal. Was de omgeving tot 2002 een verloren hoek, een restruimte achter een treurige parkeergarage, nu baadt het nieuwe Westraven in een park met een zonnig geel zand op de grond en met een aangename brede rand rondom de vijver waarop medewerkers tussen de middag hun boterham eten.
Het nabijgelegen transferium is verhoogd zodat de medewerkers en relaties van Rijkswaterstaat er hun auto kunnen parkeren: onder Westraven zelf hoefde daardoor geen autostalling te worden gemaakt.
